Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βερολίνο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βερολίνο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011

milch_ή το στριμόκωλο λευκό
























ABSALON_KW Institute for Contemporary Art, Berlin
curated by Susanne Pfeffer

Τα γλυπτά του Absalon που εκτείθενται στο ισόγειο της έκθεσης είναι 6 λευκά δοκίμια κατοικίας. Κάθε ένα, με το όνομα μιάς μητρόπολης (Paris, New York, Tokyo, ...), είναι μία ποιητική μεταφορά της διαστασιολόγησης του Neufert σε μακέτα 1:1. Ο επισκέπτης μπένει σκυφτός από τις μικρές πόρτες και κατοικεί με τη φαντασία του τις αφαιρετικές αυτές κατοικίες. Στη συνέχεια της έκθεσης, τα έργα γίνονται όλο και πιο κλειστοφοβικά με αποκορύφωμα ένα βίντεο σε πραγματική κλίμακα με τον δημιουργό να κατοικεί και να υποφέρει μέσα σε ένα από τα σπιτάκια. Έτσι η αρχική, ουδέτερη εμπειρία, που έχει ο επισκέπτης από αυτά, σταδιακά καταρρίπτεται και τη θέση της παίρνει ένα αίσθημα εγκλεισμού. Το αίσθημα αυτό υλοποιείται με το τελευταίο γλυπτό του δημιουργού, ένα σύνολο από γεωμετρικά στερεά που γεμίζουν μια ολόκληρη αίθουσα. 

Η έκθεση περιλαμβάνει σχέδια και μακέτες του Absalon για τις 6 κατοικίες.

διαβάστε περισσότερα εδώ (στα γερμανικά, μουχαχαχα) 

Λουκαλάικ_Πάρκο Ναυαρίνου VS Πάρκο Βερολίνου





































Το πρώτο πάρκο είναι το γνωστό σε όλους μας πάρκο Ναυαρίνου, το οποίο δημιουργήθηκε με τη διαδικασία του συμμετοχικού σχεδιασμού και κατασκευάστηκε επί τόπου. Αυτή η διαδικασία παρήγαγε ένα ενδιαφέρον κοινωνικά αποτέλεσμα. Όσον αφορά τις αρχιτεκτονικές του αρετές, αν και παρουσιάζει κάποιες ποιότητες και μεγάλη ευρηματικότητα στην κατασκευή, ίσως εν τέλει οι μορφές και οι χώροι που παρήγαγε να είναι απλές αναπαραγωγές στερεοτύπων.

Το δεύτερο πάρκο δεν είναι άλλο από την αυλή του Kunsthaus Tacheles. Ένα αυτοδιαχειριζόμενο κέντρο πειραματικών τεχνών που την τελευταία δεκαετία παράγει ότι πιό φρέσκο (ή σάπιο) στην καλλιτεχνική σκηνή του Βερολίνου. Σε αντίθεση με το πρώτο, παρουσιάζει μία ποικιλία χώρων που παράγει μια πολυπλοκότητα, αλλά ταυτόχρονα και ένα ενδιαφέρον όλον. 

Μήπως ένας τέτοιος χώρος λείπει από την Αθήνα? 

λίνκσ:
ναυαρίνου
βερολίνου