Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παραδοση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παραδοση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010

ένα [μόνο] λαμπάκι δεν φέρνει τα χριστούγεννα.

Ένα χρόνο πρίν η εορταστική στηλη του λεκορμπυζιέ μιλούσε για το κιτς. Είναι κάτι παραπάνω από απλή παρατήρηση του περιβάλλοντος μας που μας εξωθει ακόμα, ένα χρόνο μετά, να ασχολούμαστε με το ίδιο ζήτημα. 
Είναι ανάγκη. 
Τότε κλείναμε, σχεδόν, τον κύκλο μας, έχοντας στο νού μας μια ταυτότητα σπασμένη σε κομμάτια [πατσγουορκ], καναμε μια προσπαθεια να βρούμε που ανηκουμε. Το κιτς ίσως ηταν η καλυτερη απαντηση που μας ένωνε. 
Ο λεκορμπυζιές ηταν κιτς. Ένα κίτρινο τετρασέλιδο με πανκ αισθητική, που ασχολήθηκε, μέσα απο τη ματιά των συντακτών του, κυριως με τα τεκταινόμενα της σχολής. 
Βλέπαμε ο,τι συνεβαινε γύρω μας ως ένα κακόγουστο αστείο και έτσι το προβάλαμε. 
Ένα χρόνο μετά ο λεκορμπυζιές έχει ωριμάσει μέσα μας. Ταυτόχρονα η κοινωνία  αλλάζει. Τότε, έχοντας ακόμη την ηχώ από τη δολοφονία του Αλέξανδρου, ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους αγανακτισμένος για τις κυβερνητικές αποφάσεις. Σήμερα, με μια κρίση ακομα να έχει φορεθεί στους ώμους μας, ο κοσμος βγαινει στους δρόμους χωρις να ξερει με τι να πρωτοασχοληθει. Η κρίση έχει σπάσει τη σκληρη ομπρελλα “αντιδρασης στο κατεστημενο” και η κοινωνική ενεργεια έχει κατακερματιστει σε μικροτερα αλλά πιο ειλικρινη κομματια, απο τα οποία μια μέρα θα γεννηθει κατι πραγματικό.