ή αλλιώς μια ρομαντική ιστορία επανάστασης...
ο καταληψιας δεν χρειαζεται βιβλιοθηκη. εχει αλλωστε ολα τα βιβλια σε αψογη κατασταση σπιτι του. Ουτε ενα τσαλακωμα. ουτε μια υπογραμμιση. Εκτος απο τα βιβλια της ιστοριας που τα εχει κανει κομματακια-σκονακια για τις εξεταστικες. Τα υπολοιπα [τα ακριβα] τα διατηρει μεχρι να μεγαλωσει, παντρευτει και τα παει στην αποθηκη γιατί θα τρώνε χώρο από τα βιβλία του φροντιστηρίου του παιδιού του. Υστερα από χρόνια οταν το παιδι θα αναζητησει αρχαιες πηγες θα πρεπει να τα τσακισει με προσπαθεια γιατι η υγρασία της αποθηκης θα τα εχει μουμιοποιησει για παντα. Η ανυποφορη μυρωδια μαζι με την παλαιοτητα των πηγων θα το αποτροπιασουν. Θα πει στον πατερα, ειναι αχρηστα.
Ο πατερας θα τα κοιταξει με θλιψη και θα θυμηθει τα ομορφα χρονια του πανεπιστημιου. Τοτε που μαθαινε αρχιτεκτονικη δουλευοντας για 5 ευρω την ωρα [προ κρισης] κανοντας ωτοκαντ και εντυπωσιακα θρι ντι στο γραφειο του θειου του, η του γνωστού του, αφου η σχολή ηταν κλειστή. Τοτε που πηγαινε στην πορεια να συναντησει το κοριτσι απο το ερασμους για να την παραμυθιασει με αριστερα παθιασμενα λογια. Τοτε που οι νυχτες του μυριζαν σκουπιδιλα, το μπιφτεκι της λεσχης στο ρεψιμο, μπυρα και στριφτο με λιγο σοκολατα στα εξαρχεια. Η αρχιτεκτονικη του γνωση σταματαγε καπου στις φωνες του μπιρη και του μπελαβιλα πανω απο τα κουρασμενα ριζοχαρτα - οταν ο φιλος μας καταληψιας τοτε παταγε μεχρι το τριτο ετος, τα βιβλια της τασεν, την αναζητηση στο ιντερνετ οποιασδηποτε σκουπιδοαρκιτεκτουρας και τιουτοριαλ σχεδιαστικου προγραμματος. Ηταν αρτια ενημερωμενος για ολα αυτα, ισως λιγο λιγοτερο απο την ενημερωση του για την κοκκινη επανασταση και το κεφαλαιο. Αυτα τα ηξερε καλυτερα απο οποιαδηποτε ιστορια τεχνης, μαζι με φιλοσοφικα βιβλια απο τα οποια αποστηθιζε αποσπασματα που αραδιαζε στις συνελευσεις σαν το δαιμονισμενο αλτερ ιγκο μιας τσιπο εκδοχης μαλβινας καραλη [ας ειναι καλα η γυναικα οπου και αν ειναι, απο τους λιγους φωτισμενους αυτης της χωρας].