Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καταλήψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καταλήψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011

«Οι φίλοι μας τα ζώα»


κειμενο της Miliband Ralph, 
ανταπόκριση από τη Νομική...

*οποιαδήποτε ομοιότητα με δικά μας πρόσωπα και καταστάσεις, ΔΕΝ ειναι τυχαία.

Το παρακάτω κείμενο αφορά μόνο φιλόζωους (και καλοπροαίρετους)

Όσοι φιλοτιμηθήκατε να διαβάσετε και τις παρακάτω γραμμές θα πρέπει να μάθετε το εξής: Δεν γράφω τίποτα καλοπροαίρετα.

Αλλά ας μπω κατευθείαν στο θέμα. Διανύοντας πλέον το 8ο κατά σειρά εξάμηνο της (δημόσιας) Σχολής μου και όντας σε ένα από τα πολλά «βαμμένα κομματικά» τμήματα σπουδών, κατέληξα σε δύο συμπεράσματα : Ο Τσάβες αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα καθάρματα της ιστορίας της Βενεζουέλας και οι κομματικές  παρατάξεις εντός του χώρου του πανεπιστημίου ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ανεξαιρέτως. Δε θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τίποτα πιο περιεκτικό και βαθυστόχαστο από μία τόσο παραστατική και ταυτοχρόνως οικεία έκφραση που μας γεμίζει εικόνες και αναπαραστάσεις.





Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011

ο καθεστωτικός


ή αλλιώς μια καθωσπρέπει ιστορία κομφορμισμού...

* Φιλοξενούμε αυτή τη φορά ένα fan fiction. Με αφορμή τον δικό μας "καταληψία", ο   Αντώνης   architerror, πονεμένος γαρ από την εμπειρία της ζωής του, έγραψε το παρακάτω, με θέμα τον "καθεστωτικό". Το δημοσιεύουμε διότι δείχνει πως άνθρωποι που ξεκατινιάζονται καθημερινώς, απέχουν μόνο λίγες λέξεις. Ισως έτσι καταλάβουμε πως πίσω από τις ταμπέλες κρύβονται άνθρωποι, άνθρωποι που αν πετάξουν από πάνω τους το φανατισμό μπορούν να συνεργαστούν και να μουτζώσουν τους πατεράδες τους, τους καθηγητάδες τους, τον λεκορμπυζιέ και να χτίσουν ένα καλύτερο αύριο.

Απολαύστε!

** Μπά δε γουέι, ο λεκόρ είναι ανοιχτός σε οποιονδήποτε έχει να προτείνει κάτι, και δεν θα μπλοκάρουμε καμία καλή ιδέα. Ισα, ίσα χρειαζόμαστε βοήθεια.. κίτρινα φιλιά.

Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010

ο καταληψίας

ή αλλιώς μια ρομαντική ιστορία επανάστασης...



ο καταληψιας δεν χρειαζεται βιβλιοθηκη. εχει αλλωστε ολα τα βιβλια σε αψογη κατασταση σπιτι του. Ουτε ενα τσαλακωμα. ουτε μια υπογραμμιση. Εκτος απο τα βιβλια της ιστοριας που τα εχει κανει κομματακια-σκονακια για τις εξεταστικες. Τα υπολοιπα [τα ακριβα] τα διατηρει μεχρι να μεγαλωσει, παντρευτει και τα παει στην αποθηκη γιατί θα τρώνε χώρο από τα βιβλία του φροντιστηρίου του παιδιού του. Υστερα από χρόνια οταν το παιδι θα αναζητησει αρχαιες πηγες θα πρεπει να τα τσακισει με προσπαθεια γιατι η υγρασία της αποθηκης θα τα εχει μουμιοποιησει για παντα. Η ανυποφορη μυρωδια μαζι με την παλαιοτητα των πηγων θα το αποτροπιασουν. Θα πει στον πατερα, ειναι αχρηστα. 
Ο πατερας θα τα κοιταξει με θλιψη και θα θυμηθει τα ομορφα χρονια του πανεπιστημιου. Τοτε που μαθαινε αρχιτεκτονικη δουλευοντας για 5 ευρω την ωρα [προ κρισης] κανοντας ωτοκαντ και  εντυπωσιακα θρι ντι στο γραφειο του θειου του, η του γνωστού του, αφου η σχολή ηταν κλειστή. Τοτε που πηγαινε στην πορεια να συναντησει το κοριτσι απο το ερασμους για να την παραμυθιασει με αριστερα παθιασμενα λογια. Τοτε που οι νυχτες του μυριζαν σκουπιδιλα, το μπιφτεκι της λεσχης στο ρεψιμο, μπυρα και στριφτο με λιγο σοκολατα στα εξαρχεια. Η αρχιτεκτονικη του γνωση σταματαγε καπου στις φωνες του μπιρη και του μπελαβιλα πανω απο τα κουρασμενα ριζοχαρτα - οταν ο φιλος μας καταληψιας τοτε παταγε μεχρι το τριτο ετος, τα βιβλια της τασεν, την αναζητηση στο ιντερνετ οποιασδηποτε σκουπιδοαρκιτεκτουρας και τιουτοριαλ σχεδιαστικου προγραμματος. Ηταν αρτια ενημερωμενος για ολα αυτα, ισως λιγο λιγοτερο απο την ενημερωση του για την κοκκινη επανασταση και το κεφαλαιο. Αυτα τα ηξερε καλυτερα απο οποιαδηποτε ιστορια τεχνης, μαζι με φιλοσοφικα βιβλια απο τα οποια αποστηθιζε αποσπασματα που αραδιαζε στις συνελευσεις σαν το δαιμονισμενο αλτερ ιγκο μιας τσιπο εκδοχης μαλβινας καραλη [ας ειναι καλα η γυναικα οπου και αν ειναι, απο τους λιγους φωτισμενους αυτης της χωρας].