Χτες το απόγευμα, στην καρδιά ενός ολάνθιστου, ανοιξιάτικου Παρισιού, ο Peter Zumthor έκλεισε την ομιλία που έδωσε στο Pompidou, παρουσιάζοντας έναν-έναν τους νεαρούς συνεργάτες του σε φωτογραφίες. Αφιέρωσε τόσο χρόνο σε αυτό, όσο για να εξηγήσει με απόλυτη αγάπη τη σκέψη πίσω από το σχεδιασμό καθενός από τα τρέχοντα έργα του, να περιγράψει το σπίτι του στις Ελβετικές Άλπεις, τις κάρτες γενεθλίων που αχνοφαίνονταν στις φωτογραφίες του ατελιέ του, το πρωινό πρόγραμμα του τετράχρονου εγγονού του, για να κανει πλάκα με το κοινό και τον μεταφραστή της διάλεξης. Εμφανίστηκε μπροστά στους 300 που κατάφεραν να μπούν στην Grande Salle στα υπογεια του Beaubourg και τους 400 που τον παρακολούθησαν από μια κινηματογραφική οθόνη δύο ορόφους πιο πάνω, για λιγα μονο λεπτά μέσα σε φώς, αφού απολογήθηκε εξηγώντας πως ντρέπεται να βλέπει τον κόσμο. Στάθηκε στη σκιά και μίλησε αργά αγγλικά με γερμανική προφορά. Το κοινό, κατά πλειονότητα γάλλοι φοιτητές απο τις δεκαδες αρχιτεκτονικες σχολές του Παρισιού, τον παρακολούθησαν με ταυτόχρονη μεταγλώτισση φορώντας αστεία ακουστικά που έτριζαν σε κάθε παρεμβολή σήματος κινητού. Η δίωρη παρουσίαση κύλησε ήρεμα, ένα ταξίδι ανάμεσα στις ελβετικές άλπεις, τις νορβηγικές ακτές, σε βιομηχανικά σιλό, μακέτες απο πηλό, άτακτες ακουαρέλες και παιχνιδιάρικα σκίτσα με μαρκαδόρο που δεν απέπνεαν τη στημμένη σοβαρότητα ενός πολυβραβευμένου αρχιτεκτονικού γραφείου.
