Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κείμενα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κείμενα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011

Νότια της Κρίσης...*

Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του αρχιτέκτονα είναι η σχεσιακή του υπόσταση. Διαχρονικά εξυπηρετεί ως ενδιάμεσος ανάμεσα στο χρήστη και το χωρικό αντικείμενο. Η ταμπέλα του εξυπηρετούμενου, δέχεται πολλές ερμηνείες και αντίστοιχα προσαρμόζεται, σαν άλλη μήτρα ο χαρακτήρας του σχεδιασμού. Η μεγαλύτερη δυστυχία του αρχιτέκτονα είναι η υψηλή ελαστικότητα της εξυπηρετητικής του ταυτότητας. Ανεξαρτήτως προθέσεων, ο αρχιτέκτων μπορεί και ντύνεται το ρόλο του Μεσσία με την ίδια ευκολία και καλοπιστία που λειτουργεί ως εκτελεστής ενός καταρρέοντος καπιταλιστικού συστήματος το οποίο χρησιμοποιεί την εξουσία της γης για να “ξεπλύνει” αόρατα κεφάλαια.
Ενίοτε οι δύο ρόλοι συμπλέκονται και διαπλέκονται.

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

αρχιτεκτονική είμαι και φέρομαι




Χτες το απόγευμα, στην καρδιά ενός ολάνθιστου, ανοιξιάτικου Παρισιού, ο Peter Zumthor έκλεισε την ομιλία που έδωσε στο Pompidou, παρουσιάζοντας έναν-έναν τους νεαρούς συνεργάτες του σε φωτογραφίες. Αφιέρωσε τόσο χρόνο σε αυτό, όσο για να εξηγήσει με απόλυτη αγάπη τη σκέψη πίσω από το σχεδιασμό καθενός από τα τρέχοντα έργα του, να περιγράψει το σπίτι του στις Ελβετικές Άλπεις, τις κάρτες γενεθλίων που αχνοφαίνονταν στις φωτογραφίες του ατελιέ του, το πρωινό πρόγραμμα του τετράχρονου εγγονού του, για να κανει πλάκα με το κοινό και τον μεταφραστή της διάλεξης. Εμφανίστηκε μπροστά στους 300 που κατάφεραν να μπούν στην Grande Salle στα υπογεια του Beaubourg και τους 400 που τον παρακολούθησαν από μια κινηματογραφική οθόνη δύο ορόφους πιο πάνω, για λιγα μονο λεπτά μέσα σε φώς, αφού απολογήθηκε εξηγώντας πως ντρέπεται να  βλέπει τον κόσμο. Στάθηκε στη σκιά και μίλησε αργά αγγλικά με γερμανική προφορά. Το κοινό, κατά πλειονότητα γάλλοι φοιτητές απο τις δεκαδες αρχιτεκτονικες σχολές του Παρισιού, τον παρακολούθησαν με ταυτόχρονη μεταγλώτισση φορώντας αστεία ακουστικά που έτριζαν σε κάθε παρεμβολή σήματος κινητού. Η δίωρη παρουσίαση κύλησε ήρεμα, ένα ταξίδι ανάμεσα στις ελβετικές άλπεις, τις νορβηγικές ακτές, σε βιομηχανικά σιλό, μακέτες απο πηλό, άτακτες ακουαρέλες και παιχνιδιάρικα σκίτσα με μαρκαδόρο που δεν απέπνεαν τη στημμένη σοβαρότητα ενός πολυβραβευμένου αρχιτεκτονικού γραφείου. 



Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011

απο-σκεψεις για τον καιρο του χειμωνα της αθηνας του 2011





ο χειμωνας της αθηνας του 2011 δεν ειναι βαρυς
δεκεμβρης και γεναρης λιγες μονο μερες κρυο
πολυ λιγοτερο αποτι τα προηγουμενα χρονια
μονο ενα μπουφαν και ηταν ενταξει
τον φλεβαρη που μυριζει η ανοιξη
ζουμε μεσα σε ολο τον ενθουσιασμο
της αναμονης
για την κυριακη με τον ηλιο
και τα ποδηλατα στο δρομο
και γιαυτο το κρυο δεν το καταλαβαινουμε
κι ομως προς τα τελη του φλεβαρη
οι μερες ειναι κρυες
θα μπορουσε να χιονισει
αλλα ο καιρος εχει γινει κυκλοθυμικος
σαν τη διαθεση
στερειται αυτοσχεδιασμου
και ολα για την αθηνα ειναι ηπια
οι πιο πολλοι κρυωνουν
οχι γιατι εχει κρυο αλλα γιατι
η θερμοκρασια ειναι σε σχεση με τις αλλες θερμοκρασιες
πιο χαμηλη
αλλα και παλι οχι τοσο κρυα
ειναι και τα τοσα οικονομικα μπλεξιματα
που εμφανιζεται μια αναγκη για ωριμη κατανομη του ρευστου
δηλαδη ως ειναι φυσικο εν χειμωνα δινουμε χρηματα
στην βασικη αναγκη για θερμανση
και επειδη τα οικονομικα περιθωρια στενευουν
μιας και δωσαμε χρηματα για θερμανση
πρεπει να αντλησουμε ολη τη χρησιμοτητα της
και αυθυποβαλλομαστε στο "κρυωνω"
χωρις ομως να συμβαινει
μιας και ο χειμωνας της αθηνας του 2011 δεν ειναι βαρυς.

Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011

πλάστικο φαντάστικο


το Παρίσι, ο νεοπλαστικισμός, το πιντιέφ και το next top fb model.
Στο Παρίσι το νούμερο ένα πολιτιστικό γεγονός του φετινού χειμώνα ήταν η αναδρομική του Monet. Το Grand Palais έμενε ανοιχτό πρωί και βράδυ, για τα μιλιούνια κόσμου που στοιβάχτηκαν να θαυμάσουν τον μάστορα του ιμπρεσιονισμού. Ευρωπαϊκο ντελίριο. Διόλου περίεργο, στο τσαχπίνικο κέντρο του Παρισιού, γεμισμένο ασφυκτικά με τα αρ ντεκώ κτίρια της εποχής του Μονέ [και βγάλε], ο ιμπρεσιονισμός του προηγούμενου αιώνα ταιριάζει γαντι. Με τις ευχές του Σαρκοζί, οι καλοβαλμένες κυρίες και οι σύντροφοι τους με παλτώ, θα περπατήσουν πλάι στο Σηκουάνα και τα Ηλύσια Πεδία κατευθυνόμενοι στο γκραν παλέ, ώστε να μπορούν να συζητήσουν στο απερό τις εντυπώσεις τους [impressions] από την έκθεση. Η σκηνή είναι ίδια με τον 19ο αιώνα, το μόνο που αλλάζει είναι η παγκοσμιοποίηση στο ταμπελάκι του παλτώ. 

Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011

αστικ


ο σν σήκωσε τα μάτια του το καλοκαιρινό αυτό βράδυ και κοίταξε τον κοκκινωπό ουρανό, στη σχισμή ανάμεσα στο μάυρο σώμα της γερασμένης πολυκατοικίας του και το διάγραμμα του απέναντι πάνω ρετιρέ.  ο κόκκος της εικόνας τον έκανε να νιωσει πως βρισκόταν σε κακομονταρισμένο βιντεο με κάμερα 2 μεγκαπίξελ, ανοιγοκλεισε τα βλέφαρα του και αρχισε να παρατηρεί τις λεπτομέρειες. Στους αδρους όγκους προστέθηκαν τα ρομποτικά περιγράμματα των ηλιακών στα γειτονικά κτίρια και το φοβιστικό δάσος από τα κλαριά των κεραίων τηλεόρασης. Δεν κουνιούνται σκέφτηκε. Ίσως φταίει η άπνοια. Η όραση του συνήθισε, το οπτικό του νεύρο άρχισε να πιάνει τις σκιάσεις από τα μεταλλικά κάγγελα. Αν δεν ήταν φύση αδύνατον θα ορκιζόταν πως εβλεπε τη σκουριά από την όξινη βροχή και την κακοσυντήρηση. Ισως ήταν και η μαυρίλα στα μάρμαρα που κάλυπταν το γύρισμα των μπαλκονιών, σαν τερηδόνα σε πορσελάνινες θήκες μασέλας. Ενιωσε πολύ ευάλωτος, σάμπως οι σειρές απ’τους εξώστες ανοιγόκλειναν και θα τον έτρωγαν. Κοιμάμαι ακόμα, μουρμούρησε, κούνησε τον αυχένα του αριστερά και δεξιά, η υγρασία μετριώταν στους πόρους του δέρματος του, τα αιρκοντίσιον, σκεφτηκε, σκοτώνουν το κλίμα. Μέτρησε πόσα κουτιά γατζώνονταν στην αδρή τσιμεντοκονία, πρόσεξε πρώτη φορά τις έλικες πίσω απ’τις γρίλιες, προσπάθησε να ακούσει το μονότονο φλουπ, φλουπ, μα τίποτε δεν συνόδευε την κίνηση από τις λωρίδες ύφασμα που καπου καπου έχασκαν και ανέμιζαν. Ένιωσε μόνος. Έψαξε να βρεί στα κουτιά ανθρώπους. Δε δυσκολεύτηκε, οι πιο πολλές πόρτες ήταν κλειστές με ξύλινα πατζούρια, αλλά στο πατσγουρκ της όψης ξεχώριζαν  φωτινές τρύπες και μαύρε σιλουέτες. Το φώς σε κάποιες τρεμόπαιζε, μπλέ φως, κόκκινο, πράσινο, τηλεοράσεις, το δελτίο των οχτώ. Πόσες ώρες κοιμόμουν? Κάποιος είχε βγεί στο μπαλκόνι και κάπνιζε το τσιγάρο του, δύο κοπέλες χαμηλά έπαιζαν τάβλι, και μια γιαγιά άπλωνε τη μπουγάδα της σε λυγισμένα καλώδια που εξείχαν. Σκιές από βρακιά. Γύρισε το βλέμμα του στο δωμάτιο, η διαφορά στο φως τον θάμπωσε, το πορτοκαλί παρκέ έκανε τη δουλειά πιο δύσκολη. Η γάτα στριφογύριζε με τα μάτια της απειλητικά καρφωμένα πάνω του. Το νερό της είχε χυθεί στο χαλάκι. Η έννοια του για ένα ζωντανό ήταν το μόνο που τον έκανε να σηκωθεί. Πάτησε πάνω από τις κυριακάτικες εφημερίδες, μάζεψε νωχελικά τα ποτήρια με τα αποτσίγαρα και έβαλε στη μασχάλη του άδεια μπουκάλια φτηνής μπύρας. Προχώρησε ώς την κουζίνα και τα πόδια του δροσίστηκαν από το ψευτομωσαϊκό. Έφερε στη μνήμη του το χτεσινό βράδυ, που δεν σταμάτησε ποτέ ως σήμερα, τις μουσικές που ακούστηκαν στο δρόμο, το γείτονα που φώναξε την αστυνομία, που τα πήραν και έφυγαν και γύρισαν μεθυσμένοι με το αυτοκίνητο την πόλη για να φτάσουν στην άκρη της και να δούν το ξημέρωμα πάνω από την θάλασσα. Έξω από την πόλη, έξω από τους ανθρώπους, ελεύθεροι. Αυτοί και ο γαλάζιος ορίζοντας. Χρώμα τους. Η βρύση έτρεχε πάνω στο μάρμαρο του νεροχύτη που απλωνόταν ώς τον τοίχο, ραγισμένο σε κάποια σημεία, και αλλού ασπρισμένο από χλωρίνη.  Στο γυρισμό τους οι άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές τους, το κέντρο στηνόταν και ξεστηνόταν, μούτρα, σοβαρότητα, στυφή ανάσα. Άφησαν το αυτοκίνητο και περπάτησαν στο δρόμο, χόρεψαν, και ξάπλωσαν στο πεζοδρόμιο. Οι άνθρωποι πέρναγαν και τους κοιτούσαν με αηδία, κάποιος τους φώναξε κωλόπαιδα, ένα χαμόγελο έγραψε στο πρόσωπό τους. Γύρισε στο δωμάτιο τάισε τη γάτα και ξάπλωσε, στα σεντόνια είχε ακόμη τη μυρωδιά κάποιου που δεν θυμόταν. Ιδρώτας συνουσία και απουσία. Γνωρίστηκαν σε ένα μπαρ, φιλήθηκαν στο δρόμο, δεν τους είδε κανεις, ευτυχώς σκεφτηκε, δεν είδε όμως ούτε ο ένας τον άλλο, η φτηνή κολώνια ήταν το μόνο που θυμόταν. Έκλεισε τα μάτια του, άκουσε το τακ τακ από το τάβλι στο κάτω μπαλκόνι, τα γυναικεία γέλια και βυθίστηκε στο γαλάζιο της θάλασσας. Στο κέντρο της πολης.

Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011

ΘΡΗΝΟΣ

στο ΕΜΠ καθώς προχωράνε οι μέρες της εξεταστικής και γίνεται συνειδητή η απουσία του προφέσσορα Z. Οι φοιτητές είχαν να περάσουν τέτοιο σοκ απο την ξαφνική άδεια του phd. Ακόμα δεν είμαστε σίγουροι ποιός είναι πρώτος στην προτίμιση τους.


Σύντομο βιογραφικό, τα έργα και οι ημέρες του πολιτη Ζ.


Γεννήθηκε το 1876 στην μακρινή Σκανδιναβία και μαθήτευσε τη δομική μηχανική του λίθου πλάι στους μεγαλύτερους στατικούς της εποχής. Συμμετείχε σε όλα τα CIAM [φωτογραφίες τον θέλουν στο πλαϊ του τρισμέγιστου]. Του εγινε τιμιτική πρόσκληση να διδάξει στην αρχικτεκτονική ΕΜΠ, αλλα ο ίδιος αρνήθηκε πεισματικά να καταθέσει τη σοφία του σε σύγγραμα, δίοντας τη θέση του στον επιστήθιο φίλο του Π. για την τελευταια αναθεωρημένη έκδοση του 1930. Ιδιαίτερα εξοικειωμένος με την τεχνολογία, απαντά μονίμως στο κινητό του και στα μειλ του, αναθέτει όμως την βαρετη γραφειοκρατική δουλεια [αλληλογραφία με πένα] στην συνεργάτιδα του Μαριον Τζόουνς. Οι φήμες λένε πως τα βραδια μετατρέπεται σε σούπερ ήρωα με ριγέ ροζ-ασπρη μπέρτα και μαζί με την πιστή του βοηθό, σώζουν από στατική κατάρρευση τα λάθη της νέας γενιάς στατικών, όπως ο Μ. [ο μεγαλύτερος του εχθρός].


Για την προσωπική του ζωη δεν έχουν γίνει πολλά γνωστά, μυστήριο καλύπτει τη θυελλώδη σχέση με γνωστή καθηγήτρια, την οποία μελαγχολικά μνημονεύει σε κάθε μάθημα. Οι κακές γλώσσες λένε πως o Z. θεμελίωσε τον πρώην άνδρα της, ο οποίος ακόμα αναζητείται.


Η ξαφνική του αποχώρηση [είχε τουλάχιστον άλλα 25 χρόνια καριέρας μπροστά του] γεμισε θλίψη τις καρδιές των φοιτητών, οι οποίοι επι συναπτά έτη παρακολουθούν ξανά και ξανά το μάθημα του. Ο Ζ. είχε φανατικούς ακολούθους οι οποίοι δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν με τίποτε απο την ομάδα του, όσο και αν προσπαθούσε ο δαιμόνιος Μ. να τους κλέψει. Ιστορίες συνομωσίας θέλουν τον phd να τον μπέρδεψε με συνταξιούχο διαδηλωτή και να τον έστειλε στα έγκατα της ΓΑΔΑ προκειμένου να καταθέσει το μισθό του υπέρ της έκδοσης του νέου του συγγράματος, στα πλαίσια της φορολογικής μεταρύθμισης.


Σύμφωνα με πηγές, τη μέρα της αποχώρησης, ο διοικητής του αρχαιολογικού μουσείου έτρεξε ημίγυμνος στο πάρκο ερχόμενος απο την τουαλέτα, καθώς τον ενημέρωσαν οτι απόδρασαν τα σαρακοφαγωμένα αγάλματα της προκρητιδικής περιόδου της ανατολικής μεσογειακής λεκάνης.  Οι πληροφορίες πως αλυσόδεσαν τον Ζ. στην στέγη του μουσείου μαζί με τα λοιπά αγάλματα κρίνονται ως ανακριβείς. Μετρήσαμε και δεν υπάρχει τίποτε σε ροζ ασπρο συνολάκι.


Ο λεκορμπυζιές χαιρετά με δάκρυα τον αγαπημένο του συνεργάτη και εύχεται να τον δεί για μπάνιο στο θερινό του cabanon.

Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011

Το θρησκευτικό Δράμα των ημερών..


Σημείωση Του Μεταφραστή:


*Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε εκστατικοί την μάχη που δίνεται απο το εσωτερικό της ΓΕΣ των 5 φοιτητών και 2 διδασκόντων [ φορουμ αρκ έν-τί-γιού-εϊ ] για την εκκαθάριση [ χωρις σκουπα, με αζαξ ] των ναρκομανών και λοιπών παρακμιακών στοιχείων απο την πόρτα του τσαντιριού μας. Διοτι κατεχουμε ενα λαμπρο Ιδρυμα αναπηρων εγκεφαλικά φοιτητών και υπερδραστηριων διδασκοντων, πεντακαθαρο στο εσωτερικό του από κάθε είδους ασθένεια της σημερινής κοινωνίας. Ενα ιδρυμα Πρότυπο που δεν ανεχεται, να σπιλώνουν την πρόσοψη του χωρις εμφανες σχέδιο, γιατι ακομα κι αν η μποχα βγαινει απ'το παραθυρο, το κατωφλι - αυτος ο ενδιαμεσος μεταφυσικος χωρος - πρεπει να ναι καθαρος. Και αν θελουμε να το βρωμισουμε θα το κανουμε εμεις. Αλλωστε η δική μας βρωμιά ειναι καλύτερη από κάθε άλλη..


Απολαύστε:


Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

εγώ Λεκόρ, εσύ Αλλάχ, κι οι δυό μας αχ και βαχ.

το τέμενος των Αθηνών ή αλλιώς
η αρχιτεκτονική του καφενείου.



Η αρχιτεκτονική σπάνια απασχολεί σοβαρά το τηλεοπτικο κοινό. Αν προσπαθήσουμε να κάνουμε μια λίστα με τα καυτά ζητήματα που ακουσαμε, έξω απο τον κοινωνικο κύκλο στην αρχι-γκετοποιημενη μας ζωη, θα καταληξουμε προχειρα [στην καλυτερη περίπτωση] στο ΟΑΚΑ [ο Σαντιαγο ειναι επισημα ο μονος αρχιτεκτονας που αναγνωριζουν οι νεοελληνες μετα τον Babis Vovos! ], τη διπλή αναπλαση στον Ελαιωνα και την Αλεξάνδρας, το μουσείο της Ακροπολης [μόνο απο τη θετική του οψη] και το Τεμενος των Αθηνων. Στις περισσότερες περιπτώσεις το επιμαχο θέμα ειναι η διαφθορα, [σ]τα οικονομικά και τα ζητηματα εθνικιστικης καμπάνας, τομεις  στους οποίους άλλωστε σύσσωμος ο Ελληνικός λαός κατέχει διδακτορικη ειδίκευση. 

Το τεμενος των Αθηνων δεν αποτελεί την εξαίρεση που θα επιβεβαιωσει τον κανόνα. Είναι ένα αγαπημενο θέμα το οποίο με μηνιαία συχνότητα εμφανίζεται στα ψιλά των ειδήσεων των ηλεκτρονικών και έντυπων μέσων μαζικης ενημέρωσης, και ασφαλώς φιλοξενείται στα "πρώτα" [και ευχάριστα] των αντίστοιχων αρχιτεκτονικών. Τον τελευταίο καιρό γεμίσαμε με τα ευγευστα φωτογραφικά πορτραίτα της μιλλενιουμ σταρκιτεκτ Ζαχα Χαντιντ, η οποία σύμφωνα με "πηγες" προθυμοποιήθηκε αφιλοκερδως να σχεδιάσει το νεο σουπερ αθηναϊκό τέμενος, είδηση που συνοδεύτηκε μολις τις προηγούμενες μέρες από μια λιτή [τοσο σε ουσία όσο και σε γκοσιπ] συζήτηση στη Βουλή ανάμεσα στην Υπουργό υψηλης Παιδείας και Θρησκευμάτων και τον εκπρόσωπο του, εξειδικευμένου κομματος σε θέματα εθνικής υπερηφάνιας, ΛΑΟΣ [ο τόνος στο -λ-].

Το ερωτημα που γεννάται πριν καν ασχοληθεί κανεις με την επαναλαμβανόμενη επιχειρηματολογία των διαφόρων πλευρών επι του θέματος, ειναι η ουσιαστική ανάγκη πίσω από το σχεδιασμό του Τεμένους...


Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010

ένα [μόνο] λαμπάκι δεν φέρνει τα χριστούγεννα.

Ένα χρόνο πρίν η εορταστική στηλη του λεκορμπυζιέ μιλούσε για το κιτς. Είναι κάτι παραπάνω από απλή παρατήρηση του περιβάλλοντος μας που μας εξωθει ακόμα, ένα χρόνο μετά, να ασχολούμαστε με το ίδιο ζήτημα. 
Είναι ανάγκη. 
Τότε κλείναμε, σχεδόν, τον κύκλο μας, έχοντας στο νού μας μια ταυτότητα σπασμένη σε κομμάτια [πατσγουορκ], καναμε μια προσπαθεια να βρούμε που ανηκουμε. Το κιτς ίσως ηταν η καλυτερη απαντηση που μας ένωνε. 
Ο λεκορμπυζιές ηταν κιτς. Ένα κίτρινο τετρασέλιδο με πανκ αισθητική, που ασχολήθηκε, μέσα απο τη ματιά των συντακτών του, κυριως με τα τεκταινόμενα της σχολής. 
Βλέπαμε ο,τι συνεβαινε γύρω μας ως ένα κακόγουστο αστείο και έτσι το προβάλαμε. 
Ένα χρόνο μετά ο λεκορμπυζιές έχει ωριμάσει μέσα μας. Ταυτόχρονα η κοινωνία  αλλάζει. Τότε, έχοντας ακόμη την ηχώ από τη δολοφονία του Αλέξανδρου, ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους αγανακτισμένος για τις κυβερνητικές αποφάσεις. Σήμερα, με μια κρίση ακομα να έχει φορεθεί στους ώμους μας, ο κοσμος βγαινει στους δρόμους χωρις να ξερει με τι να πρωτοασχοληθει. Η κρίση έχει σπάσει τη σκληρη ομπρελλα “αντιδρασης στο κατεστημενο” και η κοινωνική ενεργεια έχει κατακερματιστει σε μικροτερα αλλά πιο ειλικρινη κομματια, απο τα οποία μια μέρα θα γεννηθει κατι πραγματικό.



Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010

ο καταληψίας

ή αλλιώς μια ρομαντική ιστορία επανάστασης...



ο καταληψιας δεν χρειαζεται βιβλιοθηκη. εχει αλλωστε ολα τα βιβλια σε αψογη κατασταση σπιτι του. Ουτε ενα τσαλακωμα. ουτε μια υπογραμμιση. Εκτος απο τα βιβλια της ιστοριας που τα εχει κανει κομματακια-σκονακια για τις εξεταστικες. Τα υπολοιπα [τα ακριβα] τα διατηρει μεχρι να μεγαλωσει, παντρευτει και τα παει στην αποθηκη γιατί θα τρώνε χώρο από τα βιβλία του φροντιστηρίου του παιδιού του. Υστερα από χρόνια οταν το παιδι θα αναζητησει αρχαιες πηγες θα πρεπει να τα τσακισει με προσπαθεια γιατι η υγρασία της αποθηκης θα τα εχει μουμιοποιησει για παντα. Η ανυποφορη μυρωδια μαζι με την παλαιοτητα των πηγων θα το αποτροπιασουν. Θα πει στον πατερα, ειναι αχρηστα. 
Ο πατερας θα τα κοιταξει με θλιψη και θα θυμηθει τα ομορφα χρονια του πανεπιστημιου. Τοτε που μαθαινε αρχιτεκτονικη δουλευοντας για 5 ευρω την ωρα [προ κρισης] κανοντας ωτοκαντ και  εντυπωσιακα θρι ντι στο γραφειο του θειου του, η του γνωστού του, αφου η σχολή ηταν κλειστή. Τοτε που πηγαινε στην πορεια να συναντησει το κοριτσι απο το ερασμους για να την παραμυθιασει με αριστερα παθιασμενα λογια. Τοτε που οι νυχτες του μυριζαν σκουπιδιλα, το μπιφτεκι της λεσχης στο ρεψιμο, μπυρα και στριφτο με λιγο σοκολατα στα εξαρχεια. Η αρχιτεκτονικη του γνωση σταματαγε καπου στις φωνες του μπιρη και του μπελαβιλα πανω απο τα κουρασμενα ριζοχαρτα - οταν ο φιλος μας καταληψιας τοτε παταγε μεχρι το τριτο ετος, τα βιβλια της τασεν, την αναζητηση στο ιντερνετ οποιασδηποτε σκουπιδοαρκιτεκτουρας και τιουτοριαλ σχεδιαστικου προγραμματος. Ηταν αρτια ενημερωμενος για ολα αυτα, ισως λιγο λιγοτερο απο την ενημερωση του για την κοκκινη επανασταση και το κεφαλαιο. Αυτα τα ηξερε καλυτερα απο οποιαδηποτε ιστορια τεχνης, μαζι με φιλοσοφικα βιβλια απο τα οποια αποστηθιζε αποσπασματα που αραδιαζε στις συνελευσεις σαν το δαιμονισμενο αλτερ ιγκο μιας τσιπο εκδοχης μαλβινας καραλη [ας ειναι καλα η γυναικα οπου και αν ειναι, απο τους λιγους φωτισμενους αυτης της χωρας].



η προταση που παραμελήθηκε

1η μάχη που καλούμαστε να δώσουμε:ενάντια στους εαυτούς μας!


-ενάντια στο ατομικό συμφέρον που οδηγεί στο στρουθοκαμιλισμό  και τον εγωισμό,και μας καθιστά ουραγούς και τυφλούς πιστούς των πασης φύσεως δελτίων "ειδήσεων". η κινητοποίηση και πολιτικοποίηση είναι απάντηση σε αυτές τις τάσεις.


-ενάντια στο "επαναστατικό"  στερεότυπο.άρνηση στην καπήλευση της επαναστατικής ιδεολογίας και του οράματός της,pause επιτέλους στα στείρα κασετοφωνάκια του Che. 
ΟΧΙ στο επαναστατικό στυλάκι που τόσοι αρέκσονται να ακολουθούν και στην τελική ελάχιστα διαφέρει από τα πρότυπα της μαζικής κουλτούρας. 
ΟΧΙ στα κομματικά και παρακομματικά παπαγαλάκια, μικρομέγαλους πολιτικούς, ατάλαντους αρχιτέκτονες, που το έριξαν την επαναστατική ρητορεία, χωρίς ποτέ να επαναστατήσουν στο συμβατικό τρόπο σκέψης τους,στις προκαταλήψεις που τους πλασαρίστηκαν και τόσο άκριτα υιοθέτησαν,σ τα στερεότυπα με τα οποία μεγάλωσαν,στην απολυτότητα των απόψεών τους.


τι θα έλεγε ένας μελλοντικός μελετητής για τις καταλήψεις των τελευταίων ετών; ίσως ότι είναι αυτιστικά αναποτελεσματικές, με τρομερή έλλειψη πρωτοτυπίας και φαντασίας, με φασίζουσες μεθόδους επιβολής μειονοτικών απόψεων και με εκ των έσω καταστροφή της δημόσιας και δωρεάν παιδείας που υποτίθεται ότι προασπίζουν.χαρακτιρίζονται από συστηματική υποβάθμιση των σπουδών μας,την απαξίωση του μέσου της κατάλυψης μεσω της επανάληψης καιτ ης συνήθειας, απαξίωση και χλέυη κάθε νέας πρότασης, και τελικά από την αλαζονεία μιας μειοψηφίας έναντι των πολλών: ποτέ αυτή η μειοψηφία δενα διατίθεται να πληρώσει το τίμημα των αποφάσεών της τις οποίες έχουν υποστεί οι πολλοί.ποτέ δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη για να χαθεί εξάμηνο,ενώ παράλληλα διατυμπανίζουν ότι τα μαθήματα δεν έχουν και τόση σημασία (κάτι που προφανώς για τους ίδιους ισχύει αν κριθεί η ποιότητα των έργων τους).


τα ΕΑΑΚ αποτελούν το κατεστημένο της Σχολής Αρχιτεκτόνων.είναι η εξουσία που πολεμούν και οφείλουν πρώτα απ'όλα να αλλάξουν οι ίδιοι τα μυαλά τους.

Η γούγλ ψαχουλεύει τα μέιλ μας...


Η γούγλ ως υπόδειγμα εταιρίας, ως το ιδιοφυές τέκνο δύο ταλαντούχων νέων, ως γραφεία-αρχιτεκτονικό μανιφέστο. Η γούγλ ως ο υπέρτατος οργανισμός στον πλανήτη, αυτό που ακόμα και μία υπερεξελιγμένη εξωγήινη φυλή θα θαύμαζε.

Η γούγλ ως ο μονοπωλιακός έμπορος της πληροφορίας, στην εποχή της πληροφορίας. *

αναφέρω δύο περιστατικά από προσωπική εμπειρία:

1_ Το γούγλ έαρθ χάρη στην εργασία κάποιων συν-Αθηναίων άρχισε δειλά-δειλά να περιλαμβάνει την Αθήνα σε 3Δ, πράγμα πάρα πολύ ενδιαφέρον και χρήσιμο, ειδικά για τους αρχιτέκτονες. Σκεφτήκαμε και εμείς λοιπόν πως θα ήταν πολύ βολικό να μπορούσαμε να κατεβάσουμε αυτό το μοντέλο και να το δουλέψουμε στο σκέτσ-απ για ένα πολεοδομικό θέμα της σχολής... Ψάχνουμε μενού, ρυθμίσεις, δεξιά κλίκ, αριστερά, αλλά τίποτα. Το γουγλάρουμε και βλέπουμε ότι μπορούμε να κατεβάσουμε μόνο μεμονωμένα κτίρια, όπως το πανεπιστήμιο, τον παρθενώνα και το ν.μ.ακρόπολης. ΟΧΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ, κακό αυτό. Μπαίνοντας στα άδυτα του λαϊσενς αγκρίμαντ ανακαλύπτουμε ότι η γούγλ μπορεί να χρησιμοποιεί και να διανέμει τα μοντέλα πόλεων που κατασκευάζουν οι χρήστες αλλά αυτοί δεν μπορούν να τα μοιράζονται μεταξύ τους... Ίσως στο άμεσο μέλλον αποφασίσει να τα πουλάει η ίδια...



2_ Γούγλ μέιλ: ανοίγω ένα εισερχόμενο μύνημα και βλέπω μία ωραιότατη μπάρα διαφημίσεων στα δεξιά. ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΕΙΛ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ. Και μάλιστα, εντελώς τυχαία, οι διαφημίσεις σχετίζονταν με το περιεχόμενο του μέιλ... Ανατρέχω πάλι στο λαϊσενς αγκρίμαντ και βλέπω πως η γούγλ μπορεί να αρχειοθετήσει και να αναζητήσει ψηφιακά τα μέιλ μου ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ και να μου εμφανίσει "διαφημίσεις πιό χρήσιμες και σχετικές με τα ενδιαφέροντά μου"**. Και αναρωτιέμαι από πότε οι διαφημίσεις είναι χρήσιμες για αυτόν που τις βλέπει... Εξάλλου η ίδια η γούγλ περηφανεύεται ότι έχει φοβερή υπηρεσία αντι-σπάμ(ίσως για να μην μπορεί κανείς άλλος να μας στείλει διαφημίσεις)...


Τα ερωτήματα για την προστασία των προσωπικών δεδομένων αυξάνονται όταν αυτή κάνει τα στραβά μάτια για χάρη του κέρδους..

Τα συμπεράσματα δικά σας.


λκζ (ο αυθεντικός)




*υπενθυμίζω πως η γούγλ είναι κάτοχος των μεγαλύτερων υπηρεσιών του διαδικτύου, ενδεικτικά αναφέρω:

www.google.com
www.youtube.com
www.blogger.com
www.gmail.com

google maps
google earth
google sketchup (architect-friendly)
google chrome
google videos
google translate
picasa
...


** μετάφραση από το κείμενο της γούγλ: http://mail.google.com/support/bin/answer.py?hl=en&answer=6603




παιδική χαρά ψαλιδίου_ πληρώνοντας τα αστικά κενά

Ανάμεσα σε δύο σημαντικά μνημεία του νεο-αστκού πολιτισμού μας, στο MALL και στο Υπουργείο Παιδείας (δια βίου μάθησης) και Θρησκευμάτων, ξεφύτρωσε ένα πολύχρωμο και φωτεινό πάρκο. Με καινούριο εξοπλισμό, τσουλήθρες, κούνιες και παγκάκια για να παίζουν τα παιδάκια. Με δέντρα(πράσινα), ουρανό(γαλάζιο) και αττική οδό(γκρι). Το πάρκο εγκαινιάστηκε το δεκέμβριο του 2009, έγιναν δεξιώσεις και κοσμικά, το χάρηκε ο κόσμος, η λάμδα ντιβέλοπμεντ έδειξε την κοινωνική πλευρά της και το αστικό κενό ανάμεσα στα δύο κτίρια-σύμβολα βρήκε το δρόμο του...

Λίγο καιρό μετά, ήρθε η άνοιξη! Τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλουδάκια άνθησαν, οι μελισσούλες μας τσιμπούν, είναι Κυριακή και λέω να πάω μια βόλτα! Το πάρκο τυχαίνει να είναι κοντά στο σπίτι μου και λέω να το επισκεφθώ! Φτάνοντας βλέπω μία μαμά με την κορούλα της να περνούν έξω από το πάρκο...

κοριτσάκι: γιατί δεν πάμε στο πάρκο;
μαμά(του): γιατί δεν έχει άλλα παιδάκια να παίξετε!
κοριτσάκι: μα εγώ δεν θέλω να παίξω με άλλα παιδάκια...

Τελικά δεν μπήκαν- η μαμά έχει πάντα δίκιο. Εγώ όμως μπήκα. Και ήμουν μόνος. Σε ένα μεγάλο καινούριο πανέμορφο πάρκο. Μια Κυριακή πρωί. Γιατί;

Φταίει το παιδικό ένστικτο; Μήπως φταίνε οι τυφλοί τοίχοι των δύο κτιρίων που κάνουν το πάρκο να μοιάζει με αυλή φυλακής; Μήπως ο θόρυβος από τους εξαερισμούς τους; Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ή ο βόμβος της αττικής οδού; Ίσως το ότι το πιο κοντινό σπίτι βρίσκεται στην απέναντι όχθη...

Αναρωτιέμαι τι θα ήταν καλύτερο, το πάρκο ή άλλη μία αντιπροσωπία αυτοκινήτων στη θέση του; Μάλλον το πάρκο. Η αντιπροσωπία εξάλλου θα ήταν ανταγωνιστική προς τα δύο κτίρια. Τα παιδιά πρέπει να συνηθίσουν την επιβίωση στο αστικό τοπίο. Είναι και ένα κτισμένο σχόλιο πάνω στον τρόπο που βλέπουμε τους ελεύθερους χώρους στην αθήνα.

μπορώ να παίξω τώρα που δεν με βλέπει κανένας_








ευχαριστώ τη σχολή μου...


_για την άμεση ανάρτηση των αποτελεσμάτων - που έχουν βγει στους τομείς - στο ίντερνετ. Παράδειγμα η ιστορία 3 που έχει ανακοινωθεί εδώ και μια εβδομάδα στον τομέα αλλά το ίντερνετ απέχει
_για την ενημέρωση των ιστοσελίδων των μαθημάτων με : πρόγραμμα, περιεχόμενο, υλικό για download, προηγούμενες εργασίες. (τα ειδικά μαθήματα είναι αδύνατον να τα επιλέξεις στην αρχή του εξαμήνου απλούστατα γιατί οι ιστοσελίδες στο ίντερνετ είναι εντελώς ανακριβείς)
_για την προβολή των καλών εργασιών σαν : ανταπόδοση για τον κόπο του φοιτητή, παράδειγμα για τα επόμενα εξάμηνα, αρχειοθέτηση και προβολή επιστημονικής μελέτης πάνω σε κάποιο θέμα
_για την γενική απαξία των εργασιών των φοιτητών ως ερευνητικό παράγωγο της σχολής. Ποτέ κανείς δεν θα εκτιμήσει μια σχολή που δεν τον εκτιμά, ποτέ δεν θα δει σοβαρά μια εργασία που δεν θεωρείται σοβαρή
_για την συνέπεια του προσωπικού σε διάφορες από τις γραμματείες, τομέων, εργαστηρίων κτλ. Καθίσταται εντελώς άσκοπο το να κατέβεις στη σχολη για μια ερώτηση, δεν πρόκειται να κάνεις τη δουλειά σου.
_για την παροχή ασύρματου ίντερνετ σε όλους τους χώρους της σχολής και ειδικά στο Αβέρωφ, που εντείνει την θέληση των φοιτητών για εργασία εκει.
_για την μεταφορά μας από αίθουσα σε αίθουσα σε καιρό εξεταστικής γιατί κλεινουν μια-μια.
_για τη ενημερωμενη διανομη συγγραματων σε φοιτητες που χρωστουν καποιο μαθημα. Οταν η εξεταση γινεται πανω σε καινουριο συγγραμα, το οποιο δεν δικαιουμαι, πως θα εξεταστω με ισους ορους?
_για την εξαιρετικη αισθητικη ιστοσελιδων, φυλλαδιων, παρουσιασεων, θεματων που παρεχει η σχολη. Θυμιζουμε οτι ειμαστε σχολη αρχιτεκτονων. Πηγες: ιστοσελιδα φυλου και χώρου, απαντα τα φυλλαδια θεματων, πολλες απο τις παρουσιασεις.
_για την εξαιρετικη εικονογραφιση των μπεζ συγγραματων ιστοριας της τεχνης. Αφου τελικα τα βλεπουμε στο ιντερνετ, γιατι εκτυπωνονται ΤΟΣΕΣ αχρηστες σελιδες μεσα στα συγγραματα?
_για τα εξαιρετικά συγγράματα δομικής μηχανικής και ΤΔΥ. Πληθος εξαιρετικά χρήσιμων και κυρίως σύγχρονων πληροφοριών.
_για την εκπαιδευση μας πανω στα εξης θεματα: κατασκευή μακέτας, σχεδιασμός παρουσίασης, τεχνικές εκτύπωσης, χαρτιά plotting, τρισδιαστατη σχεδίαση.
_για την ενθάρρυνση στη συμμετοχή σε διαγωνισμούς.
_για τη συνεργασιά της σχολής μας με σχολές της υπόλοιπης ελλάδας και του εξωτερικού. Την ανταλλαγή πληροφοριών, την συνδιοργάνωση εκδηλώσεων και άλλα που κινούνται στη σφαίρα του φανταστικού.
_για τη διοργάνωση πρωτοτυπων και πρωτοπορων εκθέσεων.
_Για την εξαιρετική, τεκμηριωμένη, υπεύθυνη και καθόλου υποκινουμενη από προσωπικές αντιπάθειες και συμπάθειες, διόρθωση, διπλωματικών και διαλέξεων. Ιδιαίτερο ευχαριστώ στους καθηγητές που δεν κανουν τον κόπο καν να ακούσουν την παρουσίαση, και σε όσους απλώς για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη τους κανουν κακόβουλα σχόλια.
_Για την αξιοποίηση, προσεγμένη έκθεση των παραπάνω εργασιών , στα πλαίσια της αναδειξης της δουλειάς των σπουδαστών, την πρώτη τους “παρουσίαση” στον επαγγελματικό χώρο, την οργανωμένη προβολή της καλύτερης ισως παραγωγής της σχολής μας προς την κοινωνία. Πιθανότατα ο κοινωνικός περίγυρος να μην θεωρούσε οτι στα καμαρίνια στήνονται μονο μολότωφ αν υπήρχε προβολή του εξαιρετικού κόπου των φοιτητών.
_Για την διακοπή των μαθημάτων για όλες τις πολιτικές εξελίξεις που βλέπουμε στα δελτία των 8. Για την μη-διακοπή των μαθημάτων για να διαμαρτυρηθούμε για όλα τα υπόλοιπα που θίγονται σε αυτό το κείμενο.
_Για την εξαιρετική ποιότητα του διαλόγου στις γενικές συνελεύσεις. Την ανοχή στη διαφορετικότητα, την κατανόηση της έννοιας του ασύλου. Για την φρέσκια γλώσσα, τα πρωτότυπα επιχειρήματα και τις γόνιμες συγκρούσεις των προοδευτικών δυνάμεων της σχολής.
_Για την ενημερωση μας για: τις διαφορές όλων των σχημάτων της αριστεράς, τις πολιτικές εξελίξεις στη ρωσία τον προηγούμενο αιώνα, τους σχηματισμούς στα μπλοκ σε κάθε πορεία και άλλα χρήσιμα που μας τρώνε πολύ ωρα και προφανώς μας κανουν καλύτερους ανθρώπους. Συζητηστε τα σπίτια σας.
_Επίσημη πρόταση: Ψηφιοποιήστε τα πλαίσια των γενικών συνελέυσεων και αναρτήστε τα στο ιντερνετ για ψηφοφορία. Ουτως ή άλλως ΔΕΝ συνδιαμορφώνονται, δεν αλλάζουν κατα τη διάρκεια των συνελεύσεων. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κουράζονται οι εκπρόσωποι των σχημάτων να τα διαβάζουν δυνατά (τον Βενέρη τον κοροιδεύουμε οταν το κανει), όλοι ξέρουμε ανάγνωση. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μαζευόμαστε, ουτως η αλλως όπως πολλακις έχει αναφερθει όταν επιχειρείται συζήτηση διάφορη από τα θέματα της προηγούμενης παύλας, η συνελευση εχει χαρακτήρα ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ. Τελος ολη η σχολή την ωρα της συνελευσης ειναι στο φεισμπουκ, εχει μεγαλύτερη συγκεντρωση εκει.
_αν δεν γίνει το παραπάνω, σκεφτείτε σοβαρά να αλλάξετε μυαλά.
πανω από όλα, αγαπημενη σχολη σε ευχαριστώ για τον ισότιμο διάλογο μεταξύ καθηγητών και φοιτητών. Την εμβάθυνση σε θέματα που τίθενται, την τεκμηριωμένη απάντηση με ακαδημαϊκό λογο σε ερωτήματα, την αμέριστη προσοχή στις εργασίες μας. Την βοήθεια σε θέματα προσανατολισμού και ανησυχιών. Την ασφάλεια για την επάρκεια της γνώσης. Την αξιοκρατία στη βαθμολόγηση (εντυπωσιασμός vs ουσιά που δεν εχει χρόνο και όρεξη ο διδάσκων να εμβαθύνει). Την ενθάρρυνση και εξατομικευμένη βοήθεια σε αδύναμους και δυνατούς φοιτητές.
Για όλα αυτά και διάφορα που ξεχνώ, ενα μεγάλο ευχαριστώ.
Πολλά μπορέι να πει κανεις, οπως οτι τα παραπάνω δεν αφορούν όλους τους καθηγητές, ολους τους τομείς, ολους τους γραμματείς. Οτι γίνεται μάθημα τρισδιάστατου σχεδίου στο 8ο εξάμηνο σαν ειδικό θέμα, οτι κάποιες σελίδες είναι ανανεωμένες. Οτι κάποιοι έχουν όρεξη, προσπαθούν και εχουν αγάπη και για το λειτούργημα και για τους φοιτητές. Οτι στην τελική είμαστε πολύ καλύτερα από αλλες σχολές και ντροπή να γκρνιάζουμε γιατί είμαστε προνομιούχοι.
Ολα ευτά ισχύουν ασφαλώς και δεν μπαίνουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι. Καθώς μεγαλώνουμε όμως σε αυτή τη σχολή, βλέπουμε πράγματα να μην αλλάζουν, αποκτούμε εμπειρία απο τη συνεργασία με πολλούς καθηγητές και το πεδίο μας διευρύνεται, μπορούμε να κρίνουμε με επάρκεια πληροφορίας. Αρχίζουμε και αποκτούμε ικανότητες συγκρίσιμες πολλές φορές μαζί τους, μπορούμε αντί να υπακούμε να αντιπροτείνουμε, να συνδιαμορφώνουμε. Καθως περνουν τα χρόνια αυξάνονται οι απαιτήσεις μας σε γνώση, αυξάνεται και η κριτική μας.
Απο το διοικητικό προσωπικό, ως τους βοηθους, καθηγητές, και φοιτητες, ειμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για έναν μεγάλο ωχαδερφισμό, για μια μεγάλη παρανόηση που θέλει τα πράγματα στο ελληνικό πανεπιστήμιο “να μην λειτουργουν ετσι κι αλλιώς”, για την ανευθυνότητα μας, να περιμενουμε (και να διαμαρτυρόμαστε) για νομους και πλαίσια, όταν η δική μας συμβολή ειναι να θέσουμε όρια, τοσο στην προσπάθεια αλλα κυρίως στις απαιτήσεις μας. Δεν προκειται κανεις εξωγενής παράγων, ιδιωτης ή δημόσιος να βελτιώσει ή να χειροτερεύσει την ποιότητα της εκπαιδευσης στην αρχιτεκτονική σχολή μας. Είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι και πρέπει πρώτα να ενεργήσουμε ως εκεί που φτάνουν τα χέρια μας όλοι ωστε να αναβαθμίσουμε την σχολή.
Η διαφορά που θα φανεί, ειδικά αν επικρατήσει ο σεβασμός διδάσκοντα-διδασκόμενου, θα είναι τόσο μεγάλη που δεν το διανοούμαστε. Το τσίμπημα της μύγας στο μεγάλο α-λογο που λέγεται ελληνικό πανεπιστήμιο δεν ειναι εύκολη υπόθεση. Πολλές φορές τα κακώς κείμενα που όλοι ξέρουν, όλοι συζητούν αλλά κανεις δεν βγαίνει υπεύθυνα να θίξει, είναι ευαίσθητα θέματα, θέματα εξαρτήσεων, επαγγελματικών ισσοροπιών, φόβου και αν μη τι αλλο αδράνειας. Δεν προκειται κανεις να στηρίξει κάποιον που επιχειρεί να ανατρέψει την αδράνεια σε καθημερινα θέματα. Οι “προοδευτικές” δυνάμεις έχουν καταστεί μερος του παθογενούς συστήματος και η ανοχή μας στην κυριαρχία τους είναι ομολογία και δικής μας ενοχής για την κατάσταση. Δεν μπορούμα να σηριζόμαστε σε διαμεσολαβητές, σε μεσσίες που θα λύσουν το γόρδιο δεσμό. Δεν θα το κάνουν γιατί ειναι μπλεγμένοι.
Αλλα κυρίως κανεις δεν θα βοηθήσει στο να ανοίξει ο φοιτητης και μελλοντικός πολίτης τα μάτια, να σταθεί στη δύναμη του σαν άτομο και να ασκήσει κριτική, να διεκδικήσει και να αμφισβητήσει. Θα δεχθει υποτίμηση και κριτική. Αλλά χωρίς να ξυπνήσετε κι εσεις κι εμείς δεν πρόκειται κανενός η θέση να τρίξει. Και δεν πρόκειται να αξιώσουμε καλύτερη παιδεία.
Μιλήστε, διαφωνήστε, γίνετε ενοχλητικοι. Κανείς δεν εχει το δικαίωμα να σας στερήσει τη γνώμη. Και κυρίως κανεις δεν κληρονόμησε το δικαίωμα της ισχύος από το πουθενά.
Είμαστε μια συλλογή από δημιουργικά μυαλά και δειγματοληψία της επόμενης κοινωνίας των πολιτών. Αυτό να θυμάστε όταν δεχεστε.

θραύσματα

Το Αβέρωφ επιτέλους άνοιξε! Και ποια καλύτερη ευκαιρία για να ανοίξει, από την εξεταστική! Αυτές τις μέρες η σχολή σφύζει από ζωή! Και τι ζωή! Ορδές ολόκληρες από φοιτητές-ζόμπι που αποφασίζουν να διαβάσουν... Έτσι πολλά μαθήματα που απαιτούσαν γραπτές εξετάσεις έγραφαν στο πρόγραμμα της εξεταστικής την ένδειξη ΑΒΕΡΩΦ στο πλάι τους. Την περίοδο των συνθέσεων δε, τα 2 πρώτα έτη, με πρωτοβουλία των καθηγητών τους, δούλεψαν στο Αβέρωφ, αφήνοντας τους υπόλοιπους (που δούλευαν στις εκτός-μόδας πλέον Τ12 και Τ10) να αναρωτιούνται ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΟΛΟΙ;!... Το κτίριο ήταν παραπάνω από έτοιμο για να τους υποδεχτεί (τόσο καιρό φτιαχνόταν...). Με προσοχή στις λεπτομέρειες και τα τελειώματα*, με σύγχρονες πινελιές και σεβασμό στην ιστορία του. Από την πρώτη στιγμή μας συγκίνησε όλους! Έχουμε ακούσει εξάλλου τόσες φορές από τους καθηγητές μας για το αίθριο του κτιρίου Αβέρωφ, που αναμνήσεις τους έχουν γίνει και δικές μας... σχεδόν

Όλα καλά ως εδώ.

Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι αν το Αβέρωφ θα καταφέρει να ξαναλειτουργήσει όπως παλιά, να εμφυσήσει στους κατοίκους του το πνεύμα της συλλογικότητας και της ομαδικής εργασίας... Πώς θα μπορέσουν οι σπουδαστές να συγκεντρωθούν σε ένα αίθριο που δεν τους χωράει; Πως θα καταφέρουν να δουλέψουν όλοι μαζί, όταν οι μισοί θα δουλεύουν στο ισόγειο του Τοσίτσα, στα καμαρίνια και στα εργαστήρια, ενώ οι άλλοι μισοί στις αίθουσες και στο αίθριο του Αβέρωφ; Πώς θα εκφραστούν, θα δημιουργήσουν και θα κατοικήσουν σε έναν χώρο που δεν μπορούν να αγγίξουν και να παρέμβουν, που έχει αυστηρό ωράριο και είναι εσώστροφο σε σχέση με την υπόλοιπη σχολή; Με ποιά κριτήρια θα επιλεχθούν οι φοιτητές που θα δουλεύουν σε αυτόν;

Μήπως εντέλει το Αβέρωφ κινδυνεύει να διασπάσει ακόμα περισσότερο την ενότητα της σχολής, αντί να την συγκεντρώσει όπως κάποτε;


*αν εξαιρέσουμε τους αρμούς από μολύβι στις εξωτερικές επιφάνειες